کفش ملی ایران بر پای روسها

۲. در سال 1330، گروه صنعتی ملی، کار خود را با دو دهنه مغازه در خیابان خیام، جنب بازار بزرگ تهران، آغاز کرد. ۱۰. افتخارات کفش ملی شامل نشان شایسته ملی سال 96، تندیس نمایشگاه امپکس- نمایشگاه کیف، کفش و چرم و صنایع وابسته- سال ۹۶ تهران، لوح کنگره سراسری نشان شایسته ملی، تندیس جشنواره فیلمهای ورزشی و لوح جشنواره فیلمهای ورزشی میشود. ۱۱. گواهینامههای کفش ملی شامل گواهینامه شایستگی حرفهای، گواهینامه ایبیسیاِل- مدرک شایستگی مدیریت- و نشان اهتمام به سرآمدی هستند. ایروانی، شرکت سهامی کفش ملی را تأسیس کرد و نشان فیل را هم برای آن برگزید. با اتمام دوره دبیرستان در سال ۱۳۲۰، محمدرحیم برای کار راهی شرکت صنعت نفت آبادان شد. محمدرحیم متقی ایروانی در سالهای فعالیتش از ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۷ در تأسیس بیش از ۵۰ شرکت صنعتی و تجاری و بیش از ۲۵ شرکت صنعتی در زمینه تولید انواع کفش مشارکت داشت. در حال حاضر محل کارخانهها (پارک صنعتی کفش ملی) به انبار تبدیل شده که بخشی از آن در اختیار شرکت خودروسازی سایپا است و بخش دیگر آن تبدیل به انبار کفش شده است.

محمدرحیم، فرزند بزرگ میرزا محمد کاظم بود که در آن روزگاران به واردات و صادرات چای و فرش مشغول بود. ایروانی تنها به بازار داخلی بسنده نکرد و با تجربه خوب صادرات کفش به روسیه، در سال ۱۳۴۵ با افتتاح دفتری در لندن به فکر صادرات به اروپا افتاد و توانست تا سال ۱۳۵۵ علاوه بر روسیه، محصولات مختلف خود مثل دمپایی اتافوکو و کفشهای کتانی را به بلژیک، فرانسه، اسکاندیناوی، انگلستان و آلمان صادر کند. با توسعه بازار و شروع صادرات موفق گروه صنعتی ملی در سال ۱۳۴۵، ایروانی تصمیم گرفت تا دست به تغییرات بزرگتر بزند و در کنار تولید کفش به تولید جوراب (شرکت جوراب فالکه)، کفش ایمنی، صنعتی و نظامی (شرکت کفش صنعتی) نیز مشغول شود. ۹. مدیرعامل و نایب رئیس هیئت مدیره کفش ملی، آقامعلی سلطانی، رئیس هیئت مدیره این شرکت علیرضا موثقی و مهدی مجیدی، عضو هیئت مدیره هستند. این زیرمجموعهها شامل 50 شرکت صنعتی و تجاری بودند و تنها در زمینه تولید کفش، در بیش از 25 شرکت صنعتی، با شرکای داخلی و خارجی مشارکت میکرد.

ولی شرکت اوکاباشی به مسیر خود ادامه داد تا نسل جدید خانواده در آن تحولات جدیدتر را آغاز کند. اکثر کفشهای آن زمان لاستیکی و پلاستیکی بودند، اما ایروانی با نبوغی که داشت در سال ۱۳۳۷ با افتتاح کارخانه تولید چرم زمینه را برای تولید کفش چرم هم فراهم کرد. این گروه از سال ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۲، ۱۰ شرکت را در زمینه تولید انواع کفش(کفش استاندارد ،گابور و …)، کفش صنعتی، چکمه (چکمه ملی) و دمپایی (سرپایی ملی و اتافوکو) و همچنین ۲۵ شرکت دیگر با همکاری شرکای خارجی و ایرانی برای تأمین نیازهای شرکتهای تولیدی اصلی افتتاح کرد. اعتماد و علاقه کارگران به شرکت تا جایی پیش رفت که در کارخانه، اعتصابی رخ نمیداد و همه کارمندان در تمامی سطوح با دل و جان برای پیشرفت کار میکردند.

تکراسا نوشت: کفش ملی نه تنها نخستین کارخانه کفشسازی ماشینی در ایران بود، بلکه محمدرحیم متقی ایروانی، بنیانگذار کفش ملی، کفش را که در آن زمان کالایی لوکس به حساب میآمد در ذهن مردم به عنوان یک نیاز اصلی جا انداخت و با تولید انواع کفش برای تمامی طبقات جامعه، مدل پوششی جامعه را دستخوش تغییرات جدی کرد. یکی از این نیازها، نیاز به کفش بود که یک محصول کاملاً وارداتی به حساب میآمد. اما مغز متفکر پشت این همه کارها چه کسی بود؟ محمدرحیم ایروانی، نام کارخانه خود را «ملی» گذاشت که یادآور روزهای ملی شدن صنعت نفت و خاطرات روزهای خوب برای مردم بود. محمدرحیم به توصیه پدرش که تحصیلاتی نداشت، در سال ۱۳۱۳ و بعد از اتمام دبستان برای یادگیری زبان انگلیسی به «کالج استوارت» یا همان دبیرستان ادب کنونی در اصفهان رفت. اما وقتي که ايران آمد فهميد کفش ملی خودمان را از انگليس خريده و به ايران آورده و خيلي دمغ شده بود.