مقالات نشریه آفتاب خاورمیانه

خیلی هم دوست دارد. وی پیرامون آینده کفش ملی افزود:من خیلی با صنعت کفش آشنا نیستم،اما امیدوارم در جهت توسعه و بهبود حرکت های خوبی صورت بگیرد.آقای صالحی از جمله مدیرانی است که بسیار ریسک میکند و ،مدیرریسک است، یعنی کسی که خطرپذیر است.با روحیه مدیریت وی ،فکر میکنم اتفاقات خوبی در این مجموعه رخ دهد. وی ادامه داد: به هر حال خیلی خوشحال هستم افرادی اینجا مسئولیت دارند که توانایی رساندن کفش ملی به جایگاه مطلوبش را دارند.از طرفی به اینجا آمدم تا صالحی را که از دوستان من است را ملاقات کنم. کارخانه کفش ملی در هر 24 ساعت تقریبا 24 هزار جفت کفش تولید می کرد و سطح تولید روزانه ی آن حدود 12هزار جفت از انواع کفش های مختلف و متنوع بود.در سال 1342 مساحت کل کارخانه به 25 هزار مترمربع ارتقا پیدا کرده بود که از این قسمت مساحت 15 هزار مترمربع به ساختمان های یک طبقه و دو طبقه و کارگاه ها و سرویس های عمومی و تاسیسات و انبارها اختصاص داده شده بود.تعداد کارگران مشغول به کار در این کارخانه کفش در آن سال 755 نفر بودند و 180 نفر کارمند فعالیت داشتند علاوه بر این 45 نفر سرپست و 22 نفر سرکارگر و 6 نفر متخصص خارجی مشغول به کار بودند.

در سال 1342 تعداد ماشین آلات کارخانه به بیش از 500 دستگاه رسید و ارزش آن ها معادل 40 ملیون ریال بود. شرکت کفش ملی ایران یکی از شرکتهای تولیدکننده کفش در ایران است که در سال ۱۳۳۶ توسط محمدرحیم متقی ایروانی تأسیس شد .شرکت کفش ملی پس از انقلابم مصادره و به سازمان صنایع ملی منتقل شد. رحیم متقی در سال 1343 کار اجتماعی بزرگی انجام داد که تا آن زمان در تاریخ ایران بیسابقه بود و آن تاسیس شرکت کانون مشاوره اقتصادی بود که هدف این شرکت پرورش 20 کودک از دو ماه تا دو سال با نام ایروانی پور بود، با این هدف که این کودکان در آینده از مدیران بنگاههای صنعتی او شوند. ۳. تا سال 1339 تولید انواع مختلف کفش در مکانهایی که با این دو دهنه مغازه مجاورت داشتند، گسترش یافت و این محصولات با نام کفش ملی به بازار عرضه میشدند. ۶. تا سال 1350 انواع مختلف کفشهای ورزشی، چکمه، پوتین، دمپایی، کفش کتانی، بچهگانه و کفش ایمنی در این کارخانه تولید میشد.

ارزش تقریبی این املاک را با دو تا آگهی مزایده شرکت برآورد میشود که یکی از آگهیها از مشهد و تهران و دیگری از یزد و گرگان برای فروش چاپ شده است! در آن سالها کفشهای تولید داخل گیوه و نعلین بود که در کارگاههای محلی و سنتی تولید میشد و با توجه به نیاز روزافزون مردم به کفش، او که در آن زمان نمایندگی فروش کفش باتا را داشت پیشنهاد اولیه تاسیس کارخانه کفش را به توماس باتا داد اما باتا به دلیل ملی شدن کارخانههایش در اروپای شرقی این پیشنهاد را نپذیرفت. این گروه از سال ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۲، ۱۰ شرکت را در زمینه تولید انواع کفش(کفش استاندارد ،گابور و …)، کفش صنعتی، چکمه (چکمه ملی) و دمپایی (سرپایی ملی و اتافوکو) و همچنین ۲۵ شرکت دیگر با همکاری شرکای خارجی و ایرانی برای تأمین نیازهای شرکتهای تولیدی اصلی افتتاح کرد. شرکت کفش ملی با بیش از نیم قرن تجربه یکی از شرکت های تولید کننده کفش در ایرن است که دارای بزرگترین زنجیرهی فروشگاهی در خاورمیانه، با ۲۶۴ فروشگاه در ۱۵۰ شهر و بزرگترین عرضه کنندهی انواع کفشهای مجلسی، راحتی، فرم، سازمانی، طبی، پرستاری، ایمنی و معدنی درکشور است.

در این کارخانه تا سال 150 انواع مختلفی از کفش های زنانه و مردانه از قبیل کفش ورزشی، چکمه، پوتین، کفش کتانی، دمپایی، کفش های بچه گانه و کفش ایمنی و برای کار ساخته می شد. سیستم از این بدش نمیآید و همهچیز در اختیار اینها قرار میدهد. جالب این است که سیستم علیه مصرف هیچ زاویهای ندارد. یکی از مشکلات آن موقع بازار عرضه و توزیع منظم بود، ایروانی برای حل این مشکل به فکر افتتاح فروشگاههایی برای توزیع مستقیم محصولات در سرتاسر کشور افتاد و تا سال ۱۳۵۵ توانست ۲۵۷ مغازه (بعد تا ۴۰۰ مغازه) در سرتاسر ایران خریداری و افتتاح کند که ۸۷ شعبه آن در تهران بود. رحیم ایروانی بعداز گذشت مدتی زمینی به وسعت 700 متر در منطقه مهرآباد خریداری نمود و در آن کارخانه ای کوچک به متراژ 400 مترمربع درست کرد. در سال 1347 بعداز موفقیت، این شرکت تولید کفش خود را به مرحله ی سوم توسعه داد و این بار در 18 کیلومتری جاده قدیم کرج در اسماعیل آباد زمینی به مساحت 400 هزار متر خریداری نمود و پارک صنعتی کفش ملی خود را در اوایل سال های دهه 50 بهربرداری نمود.در نقشه ی این کارخانه طرح ساخت 400 خانه سازمانی برای کارگران این شرکت در نظر گرفته شد.