تاریخچه کفش ملی ایران

به گزارش همشهری آنلاین به نقل از روزنامه فرهیختگان، اخبار خارجی را که نگاه میکنید، روسیه و اوکراین به جان هم میافتند و مجازی پر میشود از عکس و فیلمهای ترسناک و غمانگیز، داخلی هم که یک روز سرگرم طرح صیانت و تصویب عجیبوغریب و فوری و فوتی آن هستیم و روز دیگر، حیرتزده از بیمه معده یک بُخُور فضای مجازی! در مجلس تصویب شد پزشک متخصص 10 درصد بیشتر مالیات ندهد. باید این نظام مالیات مبتنیبر فرد را درست کند. مرد گنده راه میرود، از این رستوران به آن یکی، از این شهر به آن شهر، شکم گنده میکند و هر چیزی که دم دستش میآید، میبلعد، از یکی تعریف میکند و به یکی نقد، کیلو کیلو فالوور هم اضافه میکند و وزن صفحهاش را هم مثل وزن خودش بالا میبرد، سرآخر، یک بیمه نمیدانم از کجا بیخبر، معده پر از همهچیز این آقا را بیمه میکند تا مبادا ترش کند!

اگر از مهرآباد و اتوبان فتح به سمت سرای ملی یا پاساژ ملی در چهار راه گلوبندک بازار تهران بروید، کل مغازه ها و حجره ها، متعلق به کفش ملی است. تسترها و در کل بلاگرهایی که همهچیز را غارت میکنند؛ از سبک زندگی خاصی که دنبال میکنند و تفاخر و تجملی که مدام به طبقات مختلف تزریق میشود، تا پول و ثروت و سرمایهای که انتها ندارد، یعنی یک نفر هم نمیتواند ادعا کند که میداند مثلا همین سپیدنام از مسیر این بلاگری، این بخوربخورهایش و باقی فعالیتهایی که دارد، ماهیانه چند صفر جلوی موجودی کارتش اضافه میشود. ماشینآلات زیرنظر چند نفر از بلوک شرق اداره میشد.این افراد سمت مشاور و بعضی هم مسوولیت اجرایی داشتند، ولی از نظر علمی و تخصصی سطح بالا بودند.

در آن تاریخ شرکت حدود یازده هزار نفر پرسنل داشت که حدود هشت هزار نفرشان در اسماعیلآباد مستقر بودند و تامین حقوق آنان و تهیه مواد اولیه، به اضافه بدهیهای خارجی که هنوز مقدار آن مشخص نبود، کار را بر مدیران اجرایی سخت میکرد. اما او که سودای تولید کفش در ایران را داشت راهی اروپا شد و پس از سفری که به چکسلواکی داشت، توانست دو کارشناس تولید و یک اتو کلاو (وسیلهای برای گرم کردن پلاستیک و …) را به ایران وارد کند و با این تجهیزات تولید گالش ماشینی را با تنها ۳۵ کارگر آغاز کرد. این فرآیند اوج کثافت است و فقط اسم است، برای اینکه هیچ کاری نکردید و برند هیچ چیزی نیستید، بیمه کردن معده دلالت بر این است که کارخانه و محصولی ندارد. بیمهکردن معده دلالت بر این است که کارخانه و محصولی ندارد. تا سال 1337 در ایران کفش های چرمی تولید نمی شد اما بعد از این سال،به دنبال تاسیس کارخانه های چرم ، تولید کفش چرم نیز در کفش ملی آغاز شد.

به گزارش روابط عمومی گروه صنعتی ملی ( کفش ملی)، سجادی در خصوص ملاقات با صالحی در مرکز ارتباطات گروه صنعتی ملی گفت: کفش ملی را یکی از گروه های موفق در صنعت کفش کشور میدانستم که البته امیدوارم خیلی زود به همان مرحله تولید برسد.من از گذشته های خیلی دوراین نشان را می شناسم و می دانم که خدمات بسیار زیادی به کشور کرده است. اما خب مساله چیزهای دیگری است که در ادامه به آنها میپردازیم. مثلا یکی از آنها بعد از اینکه از ایران رفت مدیر سیتی بانک آمریکا شد. از سال 47 به بعد در کنار تولید کفش، محصولاتی مثل جوراب، توید، آستر و بندِ کفش و مواردی دیگر اقدام نمود.